Belle epoque

Përshkrimi

E vërteta pas heshtjes dhe fshirjes së elitës letrare shqiptare Një letrar i ri, i sapokthyer nga Franca, bie papritur në gjurmët e një shkrimtari të zhdukur dhe të së vërtetës së frikshme pas heshtjes që ka përcjellë mosqenien e tij. Ky rrugëtim hetues dhe zbulues e çon atë pas në kohë, në vitin 1946, pikërisht në zyrat e errëta ku regjimi i ri diktatorial po shkruante tekstet e para shkollore të vendit, duke rishkruar kështu njëkohësisht edhe vetë historinë e kombit. Aty, narratori zbulon të fshehura emra me peshë të madhe e të pazëvendësueshme në letrat shqipe: Qemal Draçini, Mitrush Kuteli, Skënder Luarasi. Këta shkrimtarë të shquar e gjenin veten të burgosur, të vrarë, apo të fshirë qëllimisht nga kujtesa kolektive. Veprat e tyre mbetën të keqinterpretuara, të deformuara dhe të vjedhura—një trashëgimi e vyer letrare e cila u përdhos pa mëshirë në emër të ideologjisë. Duke u kthyer në këto vite vendimtare të formësimit të letërsisë shqipe moderne, romani zbulon tensionet e ashpra mes krijimtarisë dhe pushtetit absolut, mes kujtesës dhe manipulimit të saj, si dhe mes individit dhe sistemit dërrmues. Në qendër të kësaj drame qëndron një pyetje e heshtur, por këmbëngulëse: A mund të ekzistojë vërtet një “epokë e bukur” në një botë që e ndërton identitetin e saj mbi harresën?