FJALËT

Përshkrimi

Nganjëherë ndiej përkëdheljen e kohës që ikën, por herë të tjera – në shumicën e rasteve – e ndiej që ajo s'kalon. Minutat e dridhshme shtrihen sa gjatë gjerë më përpijnë dhe s'mbarojnë së dhëni shpirt; të ndenjura, por ende të gjalla, ato i mbledh fshesa, të tjera ua zënë vendin, më të freskëta, po aq të kota; këto pështirosje quhen lumturi, nëna më thotë herë pas here që unë jam më i lumturi i djemve të moshës sime. Si mund të mos e besoj atë kur një gjë e tillë është e vërtetë? Të vetmia ime mendja s'më shkon kurrë, së pari, s'ka emër për atë; së dyti, nuk e shoh atë: jam gjithnjë i rrethuar me njerëz. Ky është indi i jetës sime, stofa e kënaqësive të mia, mishi i mendimeve që kam.