Fjalët

Përshkrimi

Nganjëherë ndiej përkëdheljen e kohës që ikën, por herë të tjera – në shumicën e rasteve – e ndiej që ajo s’kalon. Minutat e dridhshme shtrihen sa gjatë – gjerë, më përpijnë dhe s’mbarojnë së dhëni shpirt; të ndenjura, por ende të gjalla, ato i mbledh fshesa, të tjera ua zënë vendin, më të freskëta, po aq të kota; këto pështirosje quhen lumturi, nëna më thotë herë pas here që unë jam më i lumturi i djemve të moshës sime.