Historia e vajzes se humbur

Përshkrimi

Fundi i një miqësie epike në hijen e Napolit Në romanin përmbyllës “Historia e vajzes se humbur” , saga brilante e Elena Ferrantes arrin kulmin e saj emocional. Gjithçka filloi kur dy vajza të vogla hodhën qëllimisht kukullat e tyre prej lecke në bodrumin e frikshëm të don Akil Karraçit. Që nga ai çast shpërtheu vrullshëm një rrëfim epik, një lojë pasqyrash ku mezi arrijmë të deshifrojmë se cila prej të dyjave është mikesha e vërtetë gjeniale. Tani, Lina dhe Elena janë gra të rritura, madje të moshuara, me një jetë të mbushur me ngjarje, trauma dhe triumfe. Që prej viteve ’50 e deri në ditët e sotme, ato kanë përjetuar ndryshime epokale: mirëqenien e papritur, dehjen e lirisë seksuale dhe politike, si dhe terrorizmin e viteve të plumbta, ndërkohë që kupola e kamorristëve mbetet një hije e errët dhe kanosëse mbi qytet. Elena, tashmë një shkrimtare e njohur dhe nënë e dy vajzave, kthehet në Napoli për të ndjekur një dashuri rinore. Ndërsa Lina, e cila nuk u largua kurrë nga rrënjët e saj, ka ngritur një karrierë të mahnitshme si sipërmarrëse informatike, duke mbetur liderja e fshehtë e lagjes. Dy gratë, pole të kundërta të së njëjtës forcë, vazhdojnë të përplasen, të ndikojnë mbi njëra-tjetrën, të largohen e të gjenden sërish, në një rreth vicioz ziliqarie dhe admirimi reciprok. Ky është mbyllja e përsosur e një kryevepre të letërsisë bashkëkohore.