Keshtjella-Dudaj

Përshkrimi

Romani Kështjella nga Franz Kafka rrëfen historinë e një burri të quajtur K., i cili mbërrin në një fshat të izoluar me qëllimin për të punuar si matës toke për Kështjellën që ndodhet mbi të. Që në fillim, ai përballet me një realitet të çuditshëm: askush nuk i jep përgjigje të qarta dhe çdo përpjekje për të kontaktuar autoritetet e Kështjellës has në pengesa të pakuptueshme. Ndërsa K. përpiqet të kuptojë rregullat e vendit dhe të sigurojë një vend pune, ai përfshihet në një rrjet marrëdhëniesh të ndërlikuara me banorët e fshatit. Çdo hap përpara duket sikur e çon në një tjetër rrugë pa dalje, ku burokracia dhe mungesa e komunikimit e bëjnë gjithçka edhe më të vështirë. Pavarësisht përpjekjeve të tij, Kështjella mbetet gjithmonë e largët dhe pothuajse e paarritshme. Me një atmosferë të ftohtë dhe shpesh misterioze, romani krijon një ndjesi pasigurie dhe tensioni që e mban lexuesin të përfshirë deri në fund. “Kështjella” paraqet një histori për përpjekjen e vazhdueshme të njeriut për të gjetur vendin e tij dhe për t’u përballur me një sistem që nuk jep kurrë përgjigje të drejtpërdrejta. Edhe pse mbeti i papërfunduar, “Kështjella” vlerësohet shumë për stilin unik, atmosferën misterioze dhe mënyrën si trajton përballjen e individit me një sistem të pakuptueshëm. “Në botimin e vitit 1951 (Frankfurt a. M., f. 481), Max Brodi dëshmon se, sipas fjalëve të Kafkës, romani do të përfundonte me vdekjen e K. – së, në kohën që i vjen lajmi nga Kështjella se ishte miratuar për të leja e qëndrimit. Në këtë mënyrë, edhe kjo vepër, sikurse dhe “Procesi” ose “Shndërrimi” ose “Dënimi” ose “Artisti i urisë” etj., do të përfundonte me vdekjen e protagonistit si fund për një makth të pafund. Vetëm se, në këtë rast, vdekja nuk na duket shumë si mbyllje logjike e zhvillimit të romanit. Ajo që tentohet, ajo që tundon protagonistin nga fillimi në fund është zhbirimi i Kështjellës, afrimi tek ajo, zbulimi i misterit të saj.” -Ardian Klosi, nga pasthënia e “Kështjellës