Kur qau Nicja

Përshkrimi

Përballja e dy gjenive dhe fuqia shëruese e mendjes Zhozef Brojeri, një nga themeluesit e psikoanalizës, ndodhet në kulmin e karrierës së tij, ndërsa Fridrih Niçe, filozofi i madh europian, është në prag të vetëvrasjes nga dëshpërimi, i pafuqishëm për të gjetur një kurë për dhimbjen e tij të thellë. Në kryeveprën e tij letrare dhe psikologjike “Kur qau Niçja” , autori Irvin D. Yalom krijon një takim imagjinar dhe thellësisht shërues mes këtyre dy mendjeve të jashtëzakonshme. Kur Brojeri vendos të trajtojë Niçen me kurën eksperimentale të të folurit, ai nuk e pranon menjëherë se edhe ai vetë po gjente një ngushëllim të dëshpëruar në seancat e tyre. Gjithçka nis në tetorin e vitit 1882, kur Brojeri—psikiatri i famshëm dyzetvjeçar dhe mjek personal i artistëve e filozofëve në Vjenë—ndodhet në Kafene Sorrento me një grua të re e me bukuri të pazakontë. Ajo quhet Lu Salome, e cila e ka thirrur atë për një “çështje urgjente” nga e cila, sipas saj, do të varet i gjithë fati i filozofisë gjermane. Me sytë e saj blu të shndritshëm, ajo i kërkon të shpëtojë jetën e mikut të saj, mendimtarit gjenial që sipas Vagnerit i kishte dhuruar botës një vepër të pashoq. Dialogu imagjinar mes Brojerit dhe Niçes zhvillohet jo vetëm në zyrën e ftohtë, por edhe duke shëtitur apo duke pirë kafe, derisa ata përfundojnë duke u bërë pacientë të njëri-tjetrit. Për pikëpyetjet e mëdha jetësore, Niçja ofronte aspektin filozofik, ndërsa Brojeri atë psikoanalitik. Kjo e kapërcen kuadrin e një romani të thjeshtë, duke u shndërruar në një leksion të mirëfilltë psikoterapie, duke dëshmuar se vetëm përmes përballjes me demonët e tij të brendshëm, shëruesi mund të fillojë të ndihmojë pacientin e tij.