Legjenda e legjendave

Përshkrimi

Alkimia e miteve dhe fuqia evokuese e një kombi “Si një shtjellë e marrë vërtiten sipër nesh shtrigat, engjëjt dhe djajtë, Gilgameshi i asirëve, Tristani me Izoltën, Prometheu, Atridët e përgjakur, don Zhuan Tenerio e don Miguel Manara… Jeta jonë, e rrethuar nga kjo shtresë e dendur, njëlloj si globi tokësor nga atmosfera e tij, ndihet disi më e mbrojtur nga pashpirtësia e gjithësisë.” Në librin “Legjenda e legjendave” , shkrimtari i madh Ismail Kadare na fton në një analizë të thellë të nevojës njerëzore për të krijuar mite. Për Kadarenë, i cili e ka njohur nga afër realitetin e ashpër, bota komuniste me mizorinë dhe tmerret që mbart, shfaqet si një enë e jashtëzakonshme ku përpunohet pandërprerë alkimia e legjendës. Ai krahason mitet e lashta biblike apo letrare—si Abrahami, profetët, studenti pijanec Faust dhe Mefistofeli i tij—me figurat e reja që shfaqen papritur në histori, si Merilin Monro, Hitleri apo Ajnshtajni, duke treguar se procesi i krijimit të legjendave nuk ndalet kurrë. Vetë Kadareja vjen nga një tokë e lashtë legjendash: Shqipëria. Fuqia e tij evokuese bën këtu mrekulli, duke na ndihmuar të kuptojmë mekanizmat psikologjikë dhe historikë që lindin legjendat. Ai na zhyt në këtë univers të pakohë, ku, që prej fillimit të njerëzimit, bashkëjetojnë të gjithë popujt dhe të gjitha brezat, të mbrojtur nga mjerimi dhe pashpirtësia e universit falë kësaj “shtrese” të dendur mitesh.