Tri jetet e zotit P.

Përshkrimi

Në qoftë se marrëdhënia e zotit P. me pushtetin është diçka sublime, marrëdhëniet e tij me qeniet e tjera njerëzore janë më të koklavitura dhe rrokin një dimension tragjiko-komik. Rreth zotit P. gëlon një mizëri njerëzish: bashkëpunëtorë, të dashura, ish-miq e shokë, familja madje, që në sytë e tij nuk janë veçse vartës, qenie servile dhe hipokrite që synojnë ta mashtrojnë dhe, në një mënyrë ose një tjetër, t’i rrëmbejnë atë çka është jetike për të: Pushtetin. Edhe pse produkt i fantazisë dhe i trillit artistik, ky roman duhet këqyrur si një autopsi e shpirtit njerëzor, ngase ashtu si të gjitha autopsitë synon të nxjerrë në dritë të diellit të keqen e padukshme që fshihet nën epidermë. Dhe në fund një këshillë për lexuesin: mos u rrek t’i veshësh një emër të përveçëm personazhit dhe/ose personazheve. Kjo do të ishte një përpjekje e kotë, e pafrytshme dhe, në fund të fundit, e padobishme; thënë më shkoqur një grackë ku shkojnë e gremisen naivët e mendjelehtët që nuk shohin përtej hundës së tyre. KOMENTI I AUTORIT “Diktatorët nuk pikojnë nga qielli, ata janë mes nesh dhe, në një kontekst të caktuar, gëzojnë shëndet të plotë trupor e mendor, ndaj ngjajnë krejt si njerëz normalë. Më pas ndodh ajo metamorfozë, e cila të ndërmend qelizat e shëndosha të një organizmi që, në një çast të caktuar, xhindosen e jetërsohen, duke e shkatërruar trupin ku jetojnë e tok me të edhe vetveten.” Virgjil Muçi