Vajza e postës

Përshkrimi

EMOCIONUES DHE INTENSIV, “VAJZA E POSTËS” ËSHTË NJË UDHËTIM NË KUJTESËN E VETË ITALISË, I TREGUAR PËRMES SYVE TË NJË HEROINE QË NUK MUND TË MOS E DUASH. Salento, qershor, 1934. Në Licanelo, një qytezë me vetem disa mijëra frymë, një makinë ndalet në sheshin kryesor. Prej saj zbret nje çift: ai, Karloja, bir jugu, është i lumtur që rikthehet në vendlindje, ajo, Ana, e shoqja, eshte e bukur si nje statuje e lashte greke, por e veshur me trishtim. Ç’jete e pret në tokë të huaj? Per tridhjetë vjet që prej asaj dite, Ana do të njihet në qytezë si “jabanxhia”, ajo që erdhi nga veriu, ajo tjetra, ajo që nuk shkon në kishë dhe që t’i thotë gjërat troç, në sy. Por Ana, guximtare, nuk do të përulet para ligjeve të pashkruara brenda të cilave janë burgosur vajzat dhe gratë e jugut. Këtë do ta arrijë edhe falë ndihmës dhe dashurisë së të shoqit, që, për fat të keq, do të jetë e qarte edhe për Antonion, vëllain e tij, i cili bie në dashuri me shikim të parë me Anën. Në vitin 1935, Ana bën diçka revolucionare: sfidon paragjykimet dhe frikën, duke u bërë postierja e parë e Licanelos. Askush nuk beson se ajo punë do të zgjasë, por ja që për njëzet vitet në vazhdim Ana do të jetë filli që lidh banorët e qytezës, ajo që çon letrat e djemve nga fronti, kartolinat e të ikurve dhe letrat e të dashuruarve sekretë. Pa dashur, por, mbi të gjitha, pa dashur askush në qytezë, postierja do të ndryshojë shumë jetë.